Dans Tempest, Lisbeth Gruwez puise dans les arts martiaux pour canaliser cette force primitive et cette énergie brute en une force maîtrisée. Un corps oscillant qui évolue entre des poussées d’énergie chaotiques et tranchantes et la possibilité d’une clarté paisible nichée en son centre.

Hoe dans je als je niet mag dansen?

This is not a dance is een eerbetoon aan het lichaam dat wil bewegen. En aan de kunst die gemaakt moet worden, in welke vorm dan ook. Het is geen dansvoorstelling, en tegelijkertijd gaat het over niets anders dan dans.

In Iran is dansen officieel verboden. Sinds de Islamitische Revolutie hebben alle dansgezelschappen er hun deuren moeten sluiten. Veel dansers en choreografen zijn naar het buitenland gevlucht. Degenen die er nog wonen, moeten vindingrijk zijn. Hoe houden zij deze kunstvorm levend? Wat mag gezien worden en wat niet? Terwijl muziek en belichting elkaar steeds verder opzwepen, probeert ze haar dansende lichaam te beteugelen.

Tijdens de voorstelling geeft Nastaran het podium aan stemmen van choreografen en dansers die wonen in Iran en de diaspora. Hoe beoefenen zij hun beroep, welk gevaar lopen zij, voor welke vrijheden strijden zij?

jongerentip
Nastaran Razawi Khorasani en Theater Rotterdam - This is not a dance
Wanneer
donderdag 26/03/2026 20:15 tot donderdag 26/03/2026 20:15
Waar
Cultuurcentrum LokerenKerkplein 5, 9160 Lokeren
Hoe dans je als je niet mag dansen?

In Iran is dansen officieel verboden. Sinds de Islamitische Revolutie hebben alle dansgezelschappen er hun deuren moeten sluiten. Veel dansers en choreografen zijn naar het buitenland gevlucht. Degenen die er nog wonen, moeten vindingrijk zijn. Hoe houden zij deze kunstvorm levend? Theatermaker Nastaran Razawi Khorasani presenteert de performance This is not a dance over censuur. Wat mag gezien worden en wat niet? Terwijl muziek en belichting elkaar steeds verder opzwepen, probeert ze haar dansende lichaam te beteugelen.

Tijdens de voorstelling geeft Nastaran het podium aan stemmen van choreografen en dansers die wonen in Iran en de diaspora. Hoe gaan zij om met het dansverbod? Hoe beoefenen zij hun beroep, welk gevaar lopen zij, voor welke vrijheden strijden zij? This is not a dance is een eerbetoon aan het lichaam dat wil bewegen. Een eerbetoon aan de kunst die gemaakt móet worden, in welke vorm dan ook.

Taal: In de voorstelling wordt Farsi gesproken. Er is Nederlandse, Engelse en Farsi boventiteling. Een gedeelte van de interviews is niet te horen, maar alleen met boventiteling te lezen.

This is not a dance is genomineerd voor de VSCD Mime/Performance Prijs 2024. Uit het juryrapport:
“Deze vorm van verzet is zeer lovenswaardig en maakt diepe indruk.”

À chaque passage du Malandain Ballet Biarritz, la grâce et le perfectionnisme s’invitent sur scène. Avec Les Saisons, le chorégraphe Thierry Malandain entrelace dans une danse d’une rigueur éclatante, le célébrissime Quatre saisons d’Antonio Vivaldi et Les quatre saisons de l’année, œuvre moins connue de son contemporain Giovanni Antonio Guido (violoniste italien qui aurait peut-être même composé ses Saisons, selon certains experts, avant Vivaldi).

Sous l’influence du chiffre quatre, symbole d’équilibre et d’harmonie, Malandain célèbre la force du temps. Dans un décor de pétales noirs, vingt-deux danseurs se déploient alternant ensembles puissants et duo ciselés, dans cette signature néoclassique qui fait sa force.

La danse porte tout : l’allégresse du printemps, les passions de l’été, mais aussi l’inquiétude d’une époque où la nature s’épuise sous l’action humaine. Pourtant au cœur de ce ballet, une lueur d’espoir : nature vient du latin nasci, « naître », comme une promesse de renouveau. Un ballet puissant et poétique, une célébration de la nature et des quatre saisons du cycle de la vie.

Que se passe-t-il lorsque l’on crée une danse avec un corps qui se comporte et réagit de manière totalement différente de son propre corps ? Lorsqu’un corps qui a connu la discipline durant de longues années de formation au ballet bouge avec un corps en proie aux symptômes d’une paralysie cérébrale : mouvements erronés et incontrôlés, flaccidité ou spasmes... ? Le duo, sur une musique live de Pak Yan Lau, ne met pas l’accent sur les différences. Il ne se construit pas comme un choc entre deux identités opposées. Au contraire, il a pour ambition de proposer une alternative.

Laat je meevoeren in een wereld van pure magie met het klassieke sprookje van Assepoester (Cinderella), tot leven gebracht in een adembenemende balletproductie!

Zie hoe de jonge Assepoester, gekleineerd maar vol dromen, de kans grijpt op een sprookjesachtige transformatie en de liefde van haar leven vindt.

Dit is meer dan een ballet; het is een visueel en auditief spektakel!
De prachtige choreografie, gecombineerd met heerlijke muziek en een spectaculaire videoprojectie die het podium omtovert tot een magische wereld, zal jong en oud fascineren.
Mis deze kans niet om jezelf onder te dompelen in het tijdloze verhaal van Cinderella!

Hoe dans je als je niet mag dansen?
In Iran is dansen officieel verboden. Na de Islamitische Revolutie moesten alle dansgezelschappen hun deuren sluiten. Veel dansers en choreografen vluchtten naar het buitenland. Wie bleef, moet vindingrijk zijn.

Nastaran geeft het podium aan stemmen van choreografen en dansers die in Iran en de diaspora wonen. Hoe gaan zij om met het dansverbod? Hoe blijven ze dansen? Welk gevaar trotseren ze? Voor welke vrijheden vechten ze? Terwijl muziek en belichting elkaar steeds verder opzwepen, probeert Nastaran haar dansende lichaam te beteugelen.

This is not a dance is een eerbetoon aan het lichaam dat wil bewegen. Een krachtige, aangrijpende voorstelling die diep onder je huid kruipt en blijft nazinderen.

Perzen. Triomf van Empathie’ is een bijzondere theaterproductie geregisseerd door Chokri Ben Chikha. In deze voorstelling onderzoekt hij samen met zes performers hoe ze meer begrip en inlevingsvermogen kunnen tonen in een conflict dat al tientallen jaren speelt: het conflict tussen Israël en Palestina. Ze doen dit door te kijken naar een van de oudste toneelstukken uit de geschiedenis, ‘De Perzen’ van de Griekse schrijver Aeschylus.

Dit stuk gaat over een oorlog tussen de Grieken en de Perzen, waarbij de schrijver zelf tegen de Perzen heeft gevochten. De vraag die centraal staat is: had Aeschylus empathie en begrip voor zijn vijand, of wilde hij vooral laten zien hoe superieur de Grieken waren? Door deze vragen te stellen, zoeken de performers naar verbanden tussen dit oude verhaal en de huidige genocide in het Midden-Oosten.

De voorstelling is gebaseerd op interviews die Ben Chikha in januari 2024 afnam in Israël en Palestina en combineert theater en dans tot een wervelend en aangrijpend geheel.

In every_body tonen Alexander Vantournhout en Emmi Väisänen een choreografie, waarbij de meest alledaagse bewegingen worden omgetoverd tot iets opmerkelijks. Zo verheffen ze simpele handelingen zoals handdrukken en lopen tot een complex canvas van lichamelijke dynamiek.

Het duo transformeert een gewone handdruk in een ingewikkelde choreografie van armen, ellebogen en schouders, terwijl een schijnbaar eindeloze wandeling de veelzijdigheid van been- en voetenwerk laat zien.

In every_body maakt het duo een tapijt van choreografie, waarbij zelfs de meest subtiele bewegingen worden omgetoverd tot iets opmerkelijks.

Het duet wordt toon bijgezet door een nieuw gecreëerde soundtrack van componist en gitarist Geoffrey Burton. Modeontwerper en scenograaf Tom Van der Borght ontwikkelt kostuums en een surreëel universum waarin every_body zich afspeelt.

In het afgelopen decennium creëerde Alexander Vantournhout een divers oeuvre, met groepsvoorstellingen zoals Foreshadow (2023) en SCREWS (2019), en solo's als VanThorhout (2022) en ANECKXANDER (2015). Every_body (2024) is al zijn vierde duet, na Through the Grapevine (2020), La Rose en Céramique (2018) en Raphaël (2017) en zet een volgende stap in het ontleden van alledaagse bewegingen om zo de grenzen te verleggen van wat het menselijke lichaam kan.

De taal van het lichaam als diepste expressie van liefde.
Isabelle Beernaert keert terug naar de essentie van onze relaties, geïnspireerd door de acht vormen van liefde uit de Griekse filosofie. Een totaalbeleving met live herwerkte evergreens uit o.a. jazz, soul en rhythm & blues.
Meer dan een dansvoorstelling: Amor Fati is een fysieke ervaring die liefde, verlangen en verlies tastbaar maakt.

Van stilleven naar levend lichaam.

Na een rijkgevulde carrière en een leven vol intense ervaringen staat Isabelle Beernaert op een nieuw artistiek kruispunt. In Amor Fati onderzoekt ze opnieuw de essentie van menselijke verbinding. Hoe beïnvloeden ademhaling, gewaarwording en intentie de manier waarop twee lichamen zich tot elkaar verhouden? Hoe wordt beweging een echo van ons diepste voelen? Net zoals in een gesprek de pauzes betekenis geven aan woorden, creëert de stilte tussen bewegingen een sensuele spanning en een ruimte waar zwaartekracht voelbaar wordt. Het lichaam blijft spreken, de verbinding versterkt.

Isabelle's unieke choreografische signatuur nodigt uit om dans niet slechts als een visuele kunstvorm te zien, maar om de fysieke intensiteit ervan mee te beleven— als een echo van ons eigen bestaan. Stilstand en beweging, overgave en weerstand, passie en verstilling. Amor Fati - bestrijdt het lot niet, maar omarm het in haar volle schoonheid.

‘Au suivant!’: twee generaties dansen op Brel

‘BREL’ is een samenwerking tussen Anne Teresa De Keersmaeker en Solal Mariotte, danser en opkomend choreograaf. Nadat hij in 2022 afstudeerde aan P.A.R.T.S., vervoegde Mariotte, die ook een breakdance achtergrond heeft, Rosas in 2023 voor ‘EXIT ABOVE’.

De muziek van Jacques Brel vormde het vertrekpunt voor dit duet. De charismatische Brusselse chansonnier werd in de jaren ‘50 en ‘60 wereldwijd bekend met zijn krachtige en gelaagde nummers. Maar ook zijn podiumprésence is legendarisch. Brel straalde een ongelooflijke energie uit, hij sprak en ontroerde zijn publiek op een directe, persoonlijke en bijna fysieke manier. Hoewel Brel in zijn nummers tijdloze thema's als vriendschap, relaties of sociaal-politieke veranderingen aansneed, maken ze ook verschuivingen in de tijd tastbaar. Zijn muziek resoneert heel anders met de wereld van vandaag. Wat blijft er over?

De Keersmaeker en Mariotte hebben erg uiteenlopende visies op choreografie en dans. Ze maken deel uit van andere generaties en hebben elk een andere relatie met Brel. Vanuit die contrasterende opvattingen zoeken ze in ‘BREL’ naar manieren om zijn muziek vandaag opnieuw te belichamen.