BREL is een samenwerking tussen Anne Teresa De Keersmaeker en Solal Mariotte, danser en opkomend choreograaf.

Nog voor ze samen werkten aan EXIT ABOVE -gepresenteerd op het Festival van Avignon in 2023- ontdekten Anne Teresa De Keersmaeker en Solal Mariotte een gemeenschappelijke fascinatie voor de Belgische chansonnier Jacques Brel. Zij koos op school al voor ‘Le plat pays” als onderwerp van tekstontleding in de les Frans. En hij danste voor het eerst solo op de acceleratie van “La valse à mille temps”. Het idee groeide om rond Brel een voorstelling te creëren. Maar zou zijn muziek, zijn poëtisch en passioneel universum zich daar wel toe lenen? Kun je Brel wel dansen? En welke Brel zou het worden? Die van het cabaret, of de latere, die van de Marquises? Er moest gekozen worden uit 150 nummers, waarvan vele behoren tot het wereldpatrimonium.

Zij namen de uitdaging aan. Zij, de Flamande, de klassiek geschoolde danseres en choreografe. Hij, de Franse breakdancer, twee generaties jonger. Zij vonden gemene grond in de passie en energie die Brel uitstraalde op het podium om een dansvoorstelling te creëren met duo’s en solo’s. Verschillen werden contrapunten die spanning geven. Het verticale van Anne Teresa, de horizontaliteit van Solal. De uitgeschreven choreografie van de een, het improviseren van de ander. De black box waarin zij zich thuis voelt, de beperkte ruimte waarbinnen breakdancers zich uitleven – ook ziet Solal zichzelf meer als koppelteken tussen hedendaagse dans en breakdance, de geometrie, de energie kloppen.

En dan is er het derde personage in de voorstelling: Brel zelf, zijn muziek en zijn teksten. Zijn frenetieke présence op de scène, zijn soms burleske mimiek, op het randje van ‘trop’, maar aanvaardbaar, omdat hij nu eenmaal Brel is. Zijn haarscherpe observatie van de maatschappij ook, van eenzaamheid en vriendschap, liefde en oorlog, kind zijn en ouder worden. Anne Teresa en Solal wilden niet in de val van de imitatie trappen, die van de iconische zanger, gevangen in de volgspot van de Olympia in Parijs – zoals een breakdancer in zijn cypher. Zij kapen Brel niet, ze belichamen hem. En zij gebruiken zijn muziek als inspiratie om de wereld van vandaag te bevragen.

Comme chaque année, les élèves de la section Danse du Conservatoire de Verviers vous invitent à découvrir le fruit d’un intense travail de recherche et d’expression. Grâce, légèreté, originalité et créativité seront les maîtres-mots de ces représentations.

Truie, déesse de la mode et reine de la crasse. Porc, dieu du stade et roi de la casse. Nés le même jour dans la même maternité, élevés entre deux cageots et biberonnés au gasoil, ces deux personnages inséparables fêtent leurs dix-sept ans. Une chose est sûre : “ça va partir en couille”.

Interrogeant les limites de la transgression, The Disco Pigs Project transforme les spectateur·ice·s en acteur·ice·s, pour explorer les excès des années 90 et du mouvement punk.

Hoe bepalend is een kader voor een schilderij? Wat als je het kader weghaalt? Of omgekeerd: wat als je het kunstwerk weghaalt en enkel naar het kader kijkt?
Alexander Vantournhout en zijn drie mede-performers bouwen veranderende lichaamsculpturen in reuzegrote kaders. Lichamen verstrengelen, hangen aan en klimmen op de kaders, wandelen ondersteboven. De toeschouwer kan van voren, opzij en zelfs van onderaf kijken. Perspectieven kantelen, fysieke logica lijkt te verdwijnen.

Frames' nodigt je uit op een parcours in Roeselare langs choreografische installaties die kunst en kijkperspectieven uitdagen en vermengen tot fysieke poëzie in de openbare ruimte.

In het afgelopen decennium creëerde Roeselarenaar Alexander Vantournhout een impressionant en divers oeuvre. Met 'Frames' breit hij een vervolg op de locatievoorstelling 'SCREWS' (2019) die erg gesmaakt werd op de groote stooringe.

Een ontembaar verlangen naar vrijheid
De vrijgevochten Carmen hunkert naar liefde en de obsessieve soldaat Don José raakt volledig in haar ban. Wanneer Carmen hem verlaat voor de charismatische Escamillo, drijft de onhoudbare spanning hen tot het uiterste. Regisseur en choreograaf Wim Vandekeybus waagt zich aan een van de grootste producties die Opera Ballet Vlaanderen ooit op de planken bracht. Vandekeybus werkt enerzijds de diepere psychologie van de personages uit via zijn karakteristieke en intense bewegingstaal. Anderzijds delft hij een rituele laag op die de universele en bijna mythologische kracht van het werk blootlegt.

horeograaf Wim Vandekeybus toont een wereld waarin verstoten personages – zij die in hun eigen bubbel of leegte leven en afwijken van de maatschappelijke normen – centraal staan. Met een minimalistisch decor, hedendaagse choreografie en een wisselwerking tussen geluid en stilte nodigt hij het publiek uit om na te denken over diepere vragen rond individualiteit en verschil.

Void laat zien hoe het podium een ruimte is waar de gangbare labels van normaal of abnormaal vervagen, of zelfs worden omgekeerd.

Ondanks hun verschillen leven de personages in harmonie samen, wat een optimistisch perspectief biedt op individualiteit, waarbij respect en samenwerking gelden boven agressie, zelfs in momenten van conflict.

Void is bijgevolg geen weerspiegeling van de realiteit, maar een uitnodiging voor het publiek om hun eigen verbeelding te verkennen.